اینجا کلیک‌ها مهم‌تر از شفافیت اخلاقی هستند

گروه جامعه و اقتصاد «سدید»؛ «حمزه یوسف» [1] - نویسنده و روزنامه‌نگار بریتانیایی - فلسطینی - در گزارشی که وب‌سایت بریتانیایی «declassified uk» آن را منتشر کرده است به موضوع سانسور و سوگیری شدید روزنامه‌ها و رسانه‌های مطرح بریتانیا درباره اخبار جنگ غزه و نسل‌کشی رژیم صهیونیستی در این منطقه می‌پردازد. روزنامه‌نگاران و خبرنگاران پنج رسانه مطرح انگلیسی در گفت‌وگو با «حمزه یوسف» به شرط ناشناس ماندن به‌شدت از سیاست‌های حاکم بر این رسانه‌ها درباره سانسور نسل‌کشی مردم فلسطین انتقاد کرده‌اند.

رسانه‌های انگلیس در خدمت اسرائیل

روزنامه‌نگاران شاغل در معتبرترین روزنامه‌ها و شبکه‌های تلویزیونی بریتانیا نگرانی خود را از تمایل شدید سازمان‌هایشان به جانب‌داری از اسرائیل ابراز کرده‌اند. در گفت‌وگویی اختصاصی با «دیکلاسیفاید»، ۶ نفر از کارکنان فعلی و سابق «بی‌بی‌سی»، «اسکای»، «ای تی ان»، «گاردین» و «تایمز» از میزان تعصب ضدفلسطینی در اتاق‌های خبر این رسانه‌ها پرده برداشته‌اند. همه این روزنامه‌نگاران به دلیل ترس از پیامدهای حرفه‌ای خواستار این شدند که نامشان فاش نشود. با اینکه این رسانه‌ها طیف‌های مختلف سیاسی را پوشش می‌دهند، همگی تصویری یکسان از موانعی که خبرنگاران هنگام تلاش برای انسان نشان‌دادن فلسطینیان یا بررسی جنایات دولت اسرائیل با آن مواجه بوده‌اند را ترسیم کردند.

یک خبرنگار روزنامه راست‌گرای «تایمز» گفت: «من بارها در سرویس بهداشتی گریه کردم؛ چون برای رساندن واقعیت‌ها به مخاطب، باید دائماً با موانع عظیمی دست‌وپنجه نرم می‌کردم.» کارکنان ناراضی روزنامه لیبرال «گاردین» نیز یک اینفوگرافیک با کوهی از مثال‌ها را گردآوری کرده‌اند که نشان می‌دهد این رسانه پروپاگاندای اسرائیلی را بدون چالش بازتاب داده یا اظهارات کاملاً نادرست مقامات اسرائیلی را معتبر جلوه داده است.

   روزنامه‌نگاران شاغل در معتبرترین روزنامه‌ها و شبکه‌های تلویزیونی بریتانیا نگرانی خود را از تمایل شدید سازمان‌هایشان به جانب‌داری از اسرائیل ابراز کرده‌اند.

روزنامه‌نگاران فعال در استودیوهای تلویزیونی نیز با مشکلات مشابهی مواجه‌اند و هرگونه طرح پرسش‌های چالش‌برانگیز از مقامات اسرائیلی، به‌سرعت پیامدهایی برای آن‌ها دارد. یکی از آن‌ها به دیکلاسیفاید گفت: «روایت اسرائیل همواره دست بالا را داشت و خط‌مشی پوشش خبری اسکای نیوز را تعیین می‌کرد. اصلاً مهم نبود که این روایت تا چه اندازه نادرست باشد.»

در «بی‌بی‌سی» یکی از خبرنگاران فاش کرد که «استفاده از واژه نسل‌کشی عملاً ممنوع است و هر فردی که از این واژه استفاده کند، فوراً سانسور می‌شود.» در شبکه «ای تی ان» که برای سه شبکه تلویزیونی بریتانیا برنامه‌های خبری تولید می‌کند، یکی از کارکنان با تأسف گفت: «در اینجا کلیک‌ها مهم‌تر از شفافیت اخلاقی هستند.» او اضافه کرد: «وقتی تصاویر دلخراش از غزه دریافت می‌شود، اغلب با واکنش‌هایی در مورد میزان ترافیک و بازدیدی که ایجاد خواهد کرد مواجه می‌شویم؛ انگار که این‌ها زندگی واقعی انسان‌ها نیستند که تحت‌تأثیر قرار گرفته‌اند.»

خبرهای «جانب‌دارانه» اسکای نیوز

در تمام رسانه‌های جریان اصلی که «دیکلاسیفاید» به اطلاعات داخلی آن‌ها دسترسی پیدا کرده است، یک موضوع مشترک وجود دارد: چالش گزارش درباره جنایات جنگی اسرائیل، حتی باوجود وضوح و ضبط‌شدن آن‌ها در فیلم.

یک خبرنگار در اسکای نیوز گفت که به نظر می‌رسد یک سری قوانین نانوشته روزنامه‌نگاری وجود دارد که فقط برای اسرائیل اعمال می‌شوند. او توضیح داد: «گزارش حقیقت یک نبرد دائمی است. ما تصاویر خامی را که از غزه ارسال می‌شد می‌دیدیم. همه ما کاملاً از کشتار وحشیانه آگاه بودیم. بااین‌حال نمی‌توانستیم آنچه را که با چشمان خود می‌دیدیم توصیف کنیم. من زمانی را به یاد دارم که وزیر دفاع وقت اسرائیل - یوآو گالانت - بلافاصله پس از ۷ اکتبر از محاصره کامل غزه خبر داد. این یک محاصره جدید بود که بر روی محاصره‌ای از قبل فلج‌کننده اعمال می‌شد. این اقدام، نقض آشکار قوانین بین‌المللی بود و عواقب فاجعه‌باری در پی داشت، اما اجازه نداشتیم که این واقعیت را در گزارش‌ها منعکس کنیم.»

از زمان آغاز حمله گسترده اسرائیل به غزه، اسکای نیوز در شبکه‌های اجتماعی به دلیل عدم اشاره به عاملان قتل فلسطینیان، درحالی‌که قربانیان اسرائیلی را با روایت‌های احساسی و انسانی گزارش می‌کرد، مورد انتقاد قرار گرفته است. در داخل این رسانه، برخی از کارکنان از میزان اولویت‌دادن به روایت نظامی اسرائیل در اخبار، احساس نارضایتی دارند.

  خبرنگار «تایمز»: من بارها در سرویس بهداشتی گریه کردم؛ چون برای رساندن واقعیت‌ها به مخاطب درباره جنگ غزه باید دائماً با موانع عظیمی دست‌وپنجه نرم می‌کردم.

یک خبرنگار اسکای نیوز به دیکلاسیفاید گفت: «من و همکارانم بارها احساس ناامیدی می‌کردیم؛ چرا که هیچ خبری منتشر نمی‌شد مگر اینکه ابتدا پاسخ یا تأییدی از ارتش اسرائیل دریافت شود.» او ادامه داد: «ما دقیقاً می‌دانیم چه کسی در حال کشتار است. ما می‌دانیم چه کسی مسئول است؛ پس چرا باید منتظر بمانیم تا اسرائیل تأیید یا تکذیب کند تا بتوانیم حقیقت را بیان کنیم؟ وقتی روس‌ها حمله می‌کنند، ما ادعاهای اوکراین را بی‌چون‌وچرا می‌پذیریم، چون آن‌ها قربانی هستند. چرا اینجا قضیه فرق می‌کند؟»

وی ادامه می‌دهد: «همچنین هیچ‌کدام از روایت‌های ارائه‌شده از سوی اسرائیل به چالش کشیده نمی‌شدند و همیشه به‌عنوان حقیقت پذیرفته می‌شدند. من به یاد دارم که از اعضای ارشد تحریریه سؤال کردم و به آن‌ها یادآوری کردم که اسرائیل بارها دروغ گفته و سابقه چنین دروغ‌هایی را دارد. اما این اعتراض‌ها بی‌نتیجه بود و کسی به آن‌ها گوش نمی‌داد. روایت اسرائیلی‌ها همیشه در اولویت بود و مسیر پوشش خبری اسکای نیوز را مشخص می‌کرد، حتی اگر کاملاً نادرست بود.» این خبرنگار اسکای نیوز همچنین تأکید کرد که انتقاد از پوشش جانب‌دارانه اخبار بدون عواقب نبود. او توضیح داد: «اگر موضعی غیر از حق اسرائیل برای دفاع از خود اتخاذ می‌کردید یا سعی می‌کردید با این روایت ناعادلانه مقابله کنید، شما را فردی مشکل‌ساز و سرسخت تلقی می‌کردند.»

انتخاب مهمانان برای مصاحبه و میزان سخت‌گیری در به چالش کشیدن آن‌ها، یکی دیگر از مسائل نگران‌کننده در تحریریه اسکای نیوز بوده است. این شبکه معمولاً با مهمانان فلسطینی رفتار خصمانه‌ای داشت و در مواقع لزوم صدای آن‌ها را حین مصاحبه قطع می‌کرد، اما چنین برخوردی با مهمانان اسرائیلی غیرقابل‌قبول بود.

یکی از خبرنگاران اسکای نیوز به دیکلاسیفاید گفت: «اگر مصاحبه‌ای با سفیر فلسطین داشتیم که به طور جامع دیدگاه فلسطینیان را بیان می‌کرد یا اگر یکی از مجریان، سخنگوی ارتش اسرائیل را به چالش می‌کشید یا حتی گزارشی پخش می‌شد که فلسطینیان را انسان نشان می‌داد و اسرائیل را صریحاً به‌عنوان عامل جنایت معرفی می‌کرد، بلافاصله سیلی از تماس‌های تلفنی و شکایات دریافت می‌کردیم.» مشخص بود که چه کسانی پشت برخی از این تماس‌ها هستند و هدفشان چیست. این منبع افزود: «سخنگویان یا مقامات اسرائیلی که به افراد ارشد در اسکای نیوز دسترسی داشتند، فشار وارد می‌کردند و اغلب تهدید می‌کردند که دسترسی خبرنگاران اسکای نیوز به مناطق تحت اشغال را قطع خواهند کرد. این تهدیدها به‌وضوح بر آنچه در برنامه‌ها گفته می‌شد یا گفته نمی‌شد تأثیر می‌گذاشت.» اسکای نیوز به درخواست‌ها برای اظهارنظر در این زمینه پاسخ نداد.

در «ای تی ان» که مسئول تولید برنامه‌های خبری برای برنامه «ای تی‌وی» کانال ۴ و کانال ۵ بریتانیا است، نگرانی‌های مشابهی وجود دارد. یکی از خبرنگاران «ای تی ان» که نمی‌خواست نام برنامه‌ای که در آن کار می‌کند را افشا کند، به نگرش بی‌رحمانه نسبت به پوشش اخبار فلسطین اشاره کرد. او توضیح داد: «حتی زمانی که غزه پوشش داده می‌شد، معیار اصلی انتخاب اخبار، جذب کلیک بود، نه پایبندی به اصول اخلاقی. با توجه به ابعاد گسترده تلفات در غزه، داستان‌هایی که تصاویر دراماتیک‌تری داشتند - مانند انفجارها یا حضور سربازان اسرائیلی در میدان - اغلب بر داستان‌های انسانی اولویت داده می‌شدند.»

وی ادامه می‌دهد: «فیلم‌های غم‌انگیز اغلب با نظراتی مانند این تصاویر خیلی خوب هستند یا بحث درباره میزان بازدیدی که ایجاد خواهند کرد، مواجه می‌شدند. انگار که این‌ها جان‌های واقعی انسان‌ها نیستند که تحت‌تأثیر قرار گرفته‌اند. کارکردن در محیطی که همکاران شما نسبت به این فجایع بی‌تفاوت هستند یا حتی از آن‌ها هیجان‌زده می‌شوند، بسیار دشوار است». «ای تی ان» نیز از ارائه هرگونه توضیح خودداری کرد.

تعصب بی‌بی‌سی در حمایت از اسرائیل

در «بی‌بی‌سی» دو خبرنگار سابق به «دیکلاسیفاید» گفتند که الگوی کاری مشابه «اسکای نیوز» و «ای تی ان» در این نیز شبکه وجود دارد. یکی از آن‌ها توضیح داد که بعد از ۷ اکتبر، تعصب سیستماتیک کاملاً قابل‌مشاهده بود و بی‌بی‌سی به‌وضوح «فلسطینی‌ها را در تمام برنامه‌های تلویزیونی، رادیویی و آنلاین خود غیرانسانی نشان می‌داد».

آن‌ها اشاره کردند که در پوشش اخبار، یک سلسله‌مراتب قابل‌تشخیص از زندگی انسانی با تمرکز عمدی بر اسرائیلی‌هایی که جان خود را از دست داده‌اند و گروگان‌هایشان وجود داشت؛ به‌طوری که خبرنگاران نام آن‌ها را ذکر کرده و روایت‌هایی بسیار همدلانه و انسانی از آن‌ها می‌ساختند. اما چنین روایتی برای فلسطینی‌ها وجود نداشت.

تقویت داستان‌هایی که حول محور فلسطینی‌ها می‌چرخید، چالش‌برانگیز بود؛ چون باوجود نابرابری در این درگیری، سردبیران برنامه‌ها بر لزوم متعادل‌کردن صداهای فلسطینی با صداهای اسرائیلی اصرار داشتند. وقتی من مقاله‌ای در مورد یک فلسطینی نوشتم که خانواده‌اش در تخریب غزه گرفتار شده بودند، بلافاصله به من گفته شد که باید یک داستان معادل اسرائیلی پیدا کنیم. این اعترافی بود به اینکه تمرکز بر رنج فلسطینی‌ها شایسته یک گزارش مستقل نیست.

خبرنگار اسکای نیوز: «همه ما کاملاً از کشتار وحشیانه مردم غزه توسط اسرائیل آگاه بودیم. بااین‌حال نمی‌توانستیم آنچه را که با چشمان خود می‌دیدیم توصیف کنیم.»

این خبرنگار یادآوری کرد که قوانین نانوشته از سوی مدیران ارشد بی‌بی‌سی، فرهنگ سانسور را تقویت کرده بود: «استفاده از واژه نسل‌کشی عملاً ممنوع است و هر کسی که از این واژه استفاده کند فوراً ساکت می‌شود». این در حالی است که سازمان عفو بین‌الملل و کارشناسان حقوق بشر سازمان ملل متحد معتقدند که اسرائیل در غزه در حال ارتکاب نسل‌کشی است.

در برخی موارد، کارکنان بی‌بی‌سی در محافل خصوصی اظهاراتی می‌کردند که نشان‌دهنده نگرش‌های غیرانسانی در میان همان افرادی بود که مسئول روایت این داستان‌ها برای عموم بودند. در نوامبر ۲۰۲۳، هنگامی که تصاویر محاصره بیمارستان «الشفا» از سوی اسرائیل وارد دفتر می‌شد، من در حال صحبت با یکی از همکارانم بودم و به او گفتم نمی‌توانم باور کنم که ارتش اسرائیل اجازه دارد این کار را بکند. همکارم پاسخ داد: «من نمی‌توانم باور کنم که حماس از بچه‌ها به‌عنوان سپر انسانی استفاده می‌کند.» من ساکت شدم. یک جنایت جنگی جلوی چشم ما بود که به این شکل نادیده گرفته می‌شد.

این خبرنگار تأکید کرد که چنین نگرش‌هایی یک خطای فردی نیست، بلکه «تعصب در این سازمان خیلی عمیق‌تر از این‌هاست.» همچنین این فرهنگ تنها بعد از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ به وجود نیامده بود. در سال ۲۰۲۱ یادم می‌آید که در یک جلسه آموزشی بی‌طرف شرکت کردم و کسی به پوشش اخبار اسرائیل و فلسطین اشاره کرد و اینکه بهترین راه برای برخورد با آن چیست. آنها یادآوری کردند که مربی در آن زمان وضعیت را «پیچیده» توصیف کرد، بدون اینکه کوچک‌ترین اشاره‌ای به عدم تعادل شدید قدرت و توانایی‌های دو طرف داشته باشد.

واکنش‌ها در درون بی‌بی‌سی

خبرنگاری که این شهادت را ارائه داد، در پایان سال ۲۰۲۳ از بی‌بی‌سی استعفا کرد و گفت که «اصول و ارزش‌های او با سازمان و افرادی که در آن کار می‌کرد، تطابق نداشت.» در نوامبر ۲۰۲۳ هشت خبرنگار مستقر در بریتانیا به بی‌بی‌سی نامه‌ای مفصل نوشتند و این رسانه را به «شکست در روایت درست داستان اسرائیل و فلسطین» متهم کردند. آنها اظهار داشتند که با حذف اطلاعات و عدم برخورد انتقادی با ادعاهای اسرائیل، بی‌بی‌سی نتوانسته است به مردم کمک کند تا با نقض حقوق بشر در غزه آشنا شوند و آن را درک کنند.

نویسنده آن نامه - که او هم از بی‌بی‌سی استعفا کرد - به «دیکلاسیفاید» گفت که یک سال بعد از نوشتن آن نامه، «از دیدن اینکه چقدر از مسائل مطرح‌شده هنوز حل نشده است، شگفت‌زده شده‌اند. بی‌بی‌سی بدون نقد و بررسی درست، دیدگاه اسرائیل را تقویت و مشروعیت بخشیده است؛ حتی زمانی که ارتش اسرائیل به حمله به مدارس و بیمارستان‌ها ادامه می‌دهد.»

آنها احساس کردند که به‌عنوان یک رسانه عمومی، «بی‌بی‌سی مسئولیت بزرگی دارد و از آنجا که زندگی فلسطینی‌ها را به شیوه‌های مختلف مانند عدم مخالفت در مصاحبه‌ها با مقامات اسرائیلی و نوشتن مقالاتی که حول حق پاسخ اسرائیل می‌چرخد، از انسانیت تهی کرده و این پیامدهای جدی به همراه داشته است». تحقیقات دیکلاسیفاید اخیراً نشان داده است که بی‌بی‌سی در اطلاع‌رسانی به عموم مردم درباره حمایت نظامی بریتانیا از اسرائیل بسیار ضعیف عمل کرده است.

در «بی‌بی‌سی»، استفاده از واژه نسل‌کشی عملاً ممنوع است و هر فردی که از این واژه استفاده کند، فوراً سانسور می‌شود.

در پاسخ به ادعاهای مطرح‌شده از سوی خبرنگارانی که با دیکلاسیفاید صحبت کردند، بی‌بی‌سی گفت: «این درگیری یکی از حاشیه‌سازترین داستان‌ها برای گزارش ماست و ما می‌دانیم که مردم احساسات بسیار شدیدی در مورد چگونگی آن گزارش دارند. بی‌بی‌سی خود را ملزم به رعایت بالاترین استانداردها می‌داند و ما تلاش می‌کنیم تا مسئولیت خود را برای ارائه معتبرترین و بی‌طرف‌ترین اخبار به عهده بگیریم؛ گزارشگری بدون ترس یا ترجیح و شنیدن از گسترده‌ترین طیف از صداها».

بااین‌حال، شهادت این دو خبرنگار به جمع فزاینده‌ای از کارکنان بی‌بی‌سی افزوده می‌شود. برخی از آنها که توسط «اوو جونز» [2] - روزنامه‌نگار ارشد بریتانیایی - مصاحبه شده‌اند، از نحوه گزارشگری این سازمان در مورد نسل‌کشی اسرائیل در غزه به‌شدت ناراضی هستند.

وقتی مجری سرشناس - «میشل حسین» [3] - در دسامبر از بی‌بی‌سی رفت، همکارانش تأیید کردند که او نگرانی‌های گسترده‌ای در مورد نحوه پوشش غزه توسط بی‌بی‌سی و تمرکز بیش از حد آن بر اسرائیل داشت. برخی دیگر اعلام کردند که عدم تساهل او در برخورد با مهمانان اسرائیلی باعث خشم مدیران ارشد شده و این مسئله موجب شده است که او تحت نظارت قرار بگیرد.

سکوت تایمز

دور از صفحه‌های تلویزیونی، الگوهای مشابهی نیز از تعصب سیستماتیک در مطبوعات بریتانیا، در هر دو نشریه لیبرال و محافظه‌کار یافت می‌شود. یک خبرنگار از روزنامه راست‌گرای تایمز به زبان مورد استفاده برای شکل‌دهی به درک داستان‌ها اشاره کرد. او گفت: «در تمام گزارش‌های من، عباراتی مانند «از اکتبر ۲۰۲۳» تغییر و ویرایش می‌شدند و به «از حملات حماس» تبدیل می‌شدند. آیا این برای تأکید بر جنبه دفاع از خود بود؟ شاید.»

او افزود: «من می‌خواستم به خاورمیانه فرستاده شوم تا داستان‌هایی که تمرکز بر فلسطینی‌ها دارند را بنویسم؛ زیرا قبلاً تجربه‌ای در این زمینه داشتم. اما درخواست من رد شد و محدودیت‌های بودجه‌ای به‌عنوان دلیل آن ذکر شد. بعداً متوجه شدم که یک خبرنگار که معمولاً اخبار اوکراین را پوشش می‌داد، به جای من فرستاده شده بود؛ با وجود اینکه تجربه کمی در این منطقه داشت. آنها می‌دانستند که من در جلسات توجیهی ارتش اسرائیل شرکت نمی‌کنم یا مانند سایر خبرنگاران تایمز، مواضع اسرائیلی‌ها را تکرار نمی‌کنم؛ بنابراین به جای من کسی را فرستادند که همه «چیزهای درست» را منتشر کند.»

به گفته خبرنگار تایمز، فرهنگ حاکم بر بالاترین سطوح روزنامه تایمز به‌گونه‌ای بود که در یک مقطع زمانی، شنیده شد که یکی از سردبیران گفت: «خب من اصلاً نمی‌فهمم چرا آنها سوار اتوبوس‌ها و ماشین‌ها نمی‌شوند و به مکان امنی نمی‌روند». او در حال نظر دادن راجع به محاصره نظامی اسرائیل و نابودی شمال غزه بود! این نوعی ناآگاهی و بی‌تفاوتی به طور ساختاری در آنجا جا افتاده بود. هیچ‌گونه آگاهی وجود نداشت و هیچ تلاشی برای درک ابعاد حمله اسرائیل یا انتقال آن به خوانندگان صورت نمی‌گرفت.

این خبرنگار تایمز افزود: «کار در چنین محیطی تأثیر عاطفی عمیقی بر روی من گذاشته بود. من بارها به‌خاطر تلاش سخت برای گزارش‌دادن و پوشش‌دادن اخبار در دستشویی گریه کردم، اما با سیلی از موانع روبه‌رو شدم. احساس می‌کردم دارم دیوانه می‌شوم.» او فاش کرد که در مؤسسه تحت مالکیت «روبرت مرداک» تنها فردی نبوده است که از نوع پوشش اخبار غزه احساس دلسردی می‌کند. وی می‌گوید: «بعد از صحبت با سایر همکاران - چه در تایمز یا تاک تی‌وی و رادیو تایمز - متوجه شدم که چقدر از ما از اینکه به طور مداوم دهانمان بسته می‌شود، احساس سرخوردگی مشابهی داریم.»

سانسور عمومی است

فرهنگ سانسور و کاهش پوشش خبری به نظر نمی‌رسد که تنها مختص روزنامه‌های راست‌گرا باشد. یکی از خبرنگاران روزنامه چپ‌گرای گاردین که به‌صورت ناشناس با «دیکلاسیفاید» صحبت کرده است، چالش‌ها در پوشش حمله اسرائیل به غزه را فاش کرد. وی گفت: «یک جدول کاری جامع توسط کارکنان تیم‌های آمریکایی و بریتانیایی برای مستندکردن گزارش‌های نادرست از گاردین ایجاد شده است و یک شبکه داخلی از کارکنان در اکتبر ۲۰۲۳ برای هماهنگی هرگونه مخالفت راه‌اندازی شد». آنها فاش کردند: «کوهی از مثال‌ها ثبت شده است؛ چه در مورد تقویت تبلیغات بی‌چالش اسرائیل در گزارش‌ها یا درنظرگرفتن اظهارات کاملاً غلط سخنگویان اسرائیلی به‌عنوان اظهارات معتبر. در واقع، این که چنین مکانیزم‌هایی در گاردین لازم باشد، مطمئناً نشان‌دهنده نگران‌کننده بودن وضعیت است. بدتر از آن، هیچ پشیمانی واقعی وجود ندارد. مدیریت، بسیار دفاعی و بی‌تفاوت در این مورد است و پاسخ‌ها اغلب ناکافی هستند.»

یکی از نکات اصلی اختلافی که در مطالب ظاهر می‌شود، استفاده روزنامه از عبارت «وزارت بهداشت تحت کنترل حماس» هنگام اشاره به آمار تلفات در غزه است. «هیچ دلیلی برای استفاده از چنین واژگان کم‌ارزش کننده‌ای از سوی گاردین وجود ندارد؛ به‌ویژه زمانی که منابع معتبری وجود دارد که نشان می‌دهند تعداد تلفات بیشتر از آن چیزی است که گزارش شده است.»

بی‌بی‌سی به‌وضوح فلسطینی‌ها را در تمام برنامه‌های تلویزیونی، رادیویی و آنلاین خود غیرانسانی نشان می‌داد.

به گفته خبرنگاران گاردین، وقتی صحبت از حذف اطلاعاتی می‌شود که می‌تواند درک خوانندگان را از واقعیت‌های موجود تقویت کند، گاردین به‌وضوح و بارها مرتکب این اشتباه شده است. «در دفتر روزنامه بارها در مورد عدم چاپ برخی از اظهارات شفاف رهبران اسرائیل درباره تمایل به نسل‌کشی مردم غزه در ابتدای بحران مطرح شد. کافی است چندین مثال از نیت‌های مشابه در ارائه‌نامه آفریقای جنوبی به دیوان بین‌المللی دادگستری را مرور کنید.» وقتی برخی از این اظهارات چاپ شد، در چندین پاراگراف پایین‌تر و بدون زمینه قانونی ذکر شدند. به همین ترتیب، زمانی که گاردین از دستورات تخلیه اسرائیل گزارش می‌دهد، این واقعیت که این دستورات، نقض قوانین بین‌المللی است، بارها از این گزارش‌ها حذف می‌شود. این‌ها تنها دو نمونه از یک فهرست هستند، اما به گفته خبرنگاران گاردین، استراتژی سرکوب روشن است: «فریب از طریق حذف اطلاعات».

نقش وسیع‌تر گاردین در رسانه‌های بریتانیا نیز برای کارکنان داخل اتاق خبر نگران‌کننده است. به گفته خبرنگاران منتقد گاردین، در حالی این روزنامه خود را به‌عنوان یک روزنامه مستقل و پیشرو معرفی می‌کند که با شجاعت در برابر اجتماع قرار می‌گیرد و به خود می‌بالد که بهتر از روزنامه‌های راست‌گرا در مورد غزه عمل کرده است. اما آیا این عملکرد کافی بوده است؟ آیا گاردین می‌تواند به طور قاطع بگوید در زمانی که نسل‌کشی در حال وقوع بود، ایستاد و تمام تلاش خود را برای گزارش دقیق انجام داد؟ قطعاً نه. اگر «هاآرتص» - روزنامه‌ای در اسرائیل - با سانسور نظامی رسانه‌ها بتواند سرمقاله‌هایی با استفاده از واژگانی مانند پاک‌سازی قومی داشته باشد، چه چیزی مانع از آن می‌شود که گاردین چنین نکند؟ اما حقیقت تلخ است. پوشش اخبار بخش‌های بین‌الملل و خارجی گاردین معمولاً مطابق با دیدگاه‌ها و منافع نهادهای قدرت بریتانیا است و این موضوع پنهانی نیست. گاردین به درخواست‌های اظهارنظر پاسخ نداد.

https://www.declassifieduk.org/battle-for-the-truth-pro-israel-bias-inside-uk-newsrooms-revealed/

/ انتهای پیام /